kween

1) Dier 2) Halfslachtig wezen 3) Klagende vrouw 4) Lastige vrouw 5) Onvruchtbare koe 6) Oude vrouw 7) Zoogdier

De wind rammelt door haar botten. Het perron is een donker tochtgat. Twaalf maanden, dan kwam december. Met zijne sint en zijne kerstmis. Met zijn pakskes en bladerdeeghapkes en GE-ZEL-LIG-HEID. Met zijn stalen rukwind en lege takken die ook roepen : waarom? Ze wil het niet geweten hebben. Muizen knagen zich een weg door haar overbewolkte kop. Haar hoofd staat op knappen, ze voelt zich ellendig geladen. Daar, de realiteit, ze schuifelt mee in de rij voor de bus, haar handen trillen. Ze sust zichzelf, nog even. Er dient niets te gebeuren onderweg, niets te worden beslist. Ze kan zich laten vervoeren. De veiligheid van het openbaar vervoer, de trein van collectief geoorloofd nietsdoen. Als er maar niemand iets zegt, of vraagt, want dan ziet iedereen, de kramp, dat verwrongen gelaat, de vlakke pijn van iemand die er niet echt is. Als er maar niemand naast haar komt zitten, het gangpad doorlopen, de vuurlinie van blikken ontwijken. Haar mond de schietschijf. Ego me bene habeo. Met mij is alles goed. Ze knikt, mensen met hun stomme koppen. Op een dag is ze gestopt met werken. Niet omdat er een betere aanbieding kwam, of omdat ze haar leven een ommezwaai wou geven. Daarna is ze gestopt met opstaan. Nu neemt ze enkel nog vluchtroutes, op zoek naar een heimat, voelt zich enkel welkom in het niemandsland. De dagen gaan in domme regelmaat. En als de noordenwind het land nog vlakker slaat. Eten doet ze niet meer, ze stopt voedsel in haar mond tot er niets meer bij kan. Vol. Ze is vergeten wie of wat het licht heeft uitgedaan. Glaubensunwilligkeit. Af en toe knipperde de lamp, maakte ze een lijst, met afvinkpunten. Ruimde ze haar huis op. Maar achteraf leek het alleen maar leger. Lag ze op haar plek in de zetel, met de gordijnen dicht, afgelopen, uitgeput. Ze kroop op de zolder van haar hoofd, rolde zich op, weg van de mensen, weg van de dag. Het leven buitengesloten. Laatste halte : kwenenbos.