M.

Mensen,

het is met de mensen dat we het moeten stellen. god ja, de dieren kunnen aangenaam gezelschap zijn maar ze vullen geen zinnen aan. van planten kan je dat al helemaal niet verwachten. de vrouw met zeshonderd jurken in haar doorloopkast moet schoorvoetend toegeven dat ze buiten een exemplaar in dure chinese zijde ook menselijke warmte mist. de man met zijn hoge aandeelnoteringen op de beurs plaatst zoekertjes naar een hartsvriendin in de zondagskrant.

het is met de mensen dat we het moeten stellen. de mens, hij is nieuwsgierig, inventief. wij kunnen op onnoemelijk veel manieren rake klappen uitdelen en mekaar liefkozen. razen en zwijgen. neuken en bleiten.

ik heb zo ook mijn ergernissen, mijn kleine irritaties, maar deze liggen meestal aan mezelf. aan mijn eigenste zwarte nagelrand, aan de natte haren in het douche putje.
zover ik weet, komt er geen messias. wij zijn hier met veel, met zo veel, volgende week met 6, 79 miljard. tezamen in een ingewikkelde balans van wederkerigheid, geven, nemen.
het zal niet lukken zonder de anderen. er is altijd een 'ten koste van' of een 'omwille van'. wat niet wil zeggen dat een enkele mens niet in staat is tot grootste dingen. maar wij creëren en eren zo graag een Mytische Leider , een Groot Voorbeeld zonder te kijken naar de schimmen op de achtergrond.

ik kan tegen veel mensen. niet allemaal tegelijk en ook niet stuk voor stuk. dat is wel oke. ik kan heel wat verdragen, breek meestal niet in stukken na een scherpe zinsnede. ik zou al deze mensen kunnen zijn.

ik kan tegen zelfgenoegzame mensen. tegen diegene die zichzelf bewierroken, schouderklopjes geven, wiens ogen glinsteren in de ik-vorm. ik kan tegen blote mensen, tegen mensen wiens gezicht zich bevindt onder een dikke laag schmink. ik kan tegen trotse mensen, hooghartige mensen, tegen diegenen die zich te goed voelen en nog liever hun eigen schoenen opeten dan een bakje americain preparé uit de aldi. ik kan tegen mensen die hun beurt niet afwachten, tegen haastige en juist heel slome mensen. zulke zaken zijn mij niet vreemd. zo ook kan ik om met egoïstische mensen, met de eigenzinnigen en de koppige steenmensen. ik kan tegen de mensen die de wereld op hun schouders lijken te dragen. ik kan tegen de mensen die naiëf geloven in een aards luchtkasteel. ik kan tegen mensen die niets liever willen dan sterven. ik kan tegen mensen met twee gezichten, gloeiend van de achterdocht. ik kan tegen mensen die zich een draaikolk liegen, tegen mensen die zeggen dat ze tegen veel mensen kunnen. ik kan tegen mensen die tegen niets kunnen. ik kan tegen onbetrouwbare en geniepige mensen, tegen geforceerde mensen - zij lijken wel van plastiek. ik kan tegen woelige mensen , tegen fatsoenlijke mensen, tegen verbitterde mensen. ik kan tegen brave mensen. tegen de roekeloze, en de stoute mensen. ik kan , verbaas u niet, tegen mensen die altijd en overal willen helpen. ik kan bovendien tegen luie mensen. zeer goed kan ik tegen zwakke mensen, tegen onzekere en zeurende mensen. ik kan tegen mensen van goede komaf. ik kan tegen mensen die om 8 uur 's ochtends goedgemutst uit hun bed springen.

MAAR ik kan NIET tegen onverschillige mensen. want van onverschilligheid gaan de mensen dood. mors dood. en niet zo maar eentje, of een paar duizend, maar met miljoenen tegelijkertijd.

ga niet van mij weg - ne me quitte pas

ga ni bij mij weg
ge doet weer ni anders als, weggaan
van mij
de bitter komt naar boven
ge hebt mij terug weggestuurd
ik geraak vanbinnen zodanig verzuurd
de ramen uitgetuurd
ik had nooit mogen geloven
dat ge mij ooit
graag zag
ik had er geen oren naar
iedereen wist het, behalve ik
altijd een antwoord klaar
uit stomme schrik
ik hang al in de touwen
het wordt tijd om te rouwen

ga niet van mij weg
ga niet van mij weg
ga niet bij mij weg
ga
ni
nog is
zo ver weg

ik, ik.. zou alles geven mijn hart uit mijn borst gerukt
en in uw armen gedrukt
trachtend
een plaats waar ge u
veilig voelt te creëren , u zoveel liefde te geven
waarlijk en puur
zoveel ik kan
zolang ik kan
zo goed en kwaad ik kan , uur na uur na uur
verlaat mij niet, laat me niet zomaar
weg
gaan
ga niet van mij weg
alstublieft
kan er niet nog .. iets gebeuren
dat ge niet terug weg moet gaan.
tot nooit moet gaan
ga niet van mij weg

ga niet van mij weg,
ik zal u verhalen vertellen
over de mens, de wereld hoe we ‘t beter kunnen maken
over een blauwe maan en sterrenstof, de dingen die u raken
terwijl de kamer naar kaarsen geurt
ge mijn hart in stukken scheurt
ga niet bij me weg
ga niet van mij weg
blijft nog een dag
en ge gaat niet blijven.
ik weet al lang
laat me nog even hopen
de mantel van verdriet verkopen
ga niet bij me weg
ga niet bij me weg
ga niet weg
alstublieft

ik zal u genezen u de boeken voorlezen
duw mij niet weg , in een wind
koud ijzig en kil
die niets kan verwarmen
en als ge dat goed vind
zal ik u steunen, u laten leunen
u op een gouden troon zetten
duizend walvissen redden
op mijn eentje
maar dat wilt ge niet
is het niet
ik ging mooier zijn liever beter
maar het heeft godverdomme geen zin,
misschien
laat me uwe kleine hond zijn
u vondst zijn

ga niet van mij weg
ga niet van mij weg

als ge terug een splinter bom in mijn gezicht
laat ontploffen
gaat dan niet weg
laat ze maar ploffen
ga toch niet weg.
laat me bij u zijn
naar u kijken
mijn hand reiken
u beter begrijpen
laat me uwen kleine hond zijn
die ge nooit of te nooit achterlaat
die niets of niemand kent met zulk ‘n bitter of haat
laat me tevergeefs, u geven
voor u leven

ga niet van mij weg
ga niet van mij
weg
.

puedo morir de amor

vrije tijd

Hij weet het nog allemaal precies . Hij is vijftig jaar bij de marine geweest. Of was het de luchtmacht?
Het was alvast niet de regering.
Hij was nooit voor de regering . Eindeloos gezeik van alle kleuren lullen in maatpak. In de regering is er enkel plaats voor gesjoemel en corruptie , de zetels zijn van verraderlijk fluweelgrijs . De vrouwen kattig en niet zacht, niet lief, niet warm, niet zoals ze mooi zijn, de hemden gesteven en de schoenen van lak. Met een hak. tering

Zij is niet gebleven toen hij ne me quitte pas zong zo moet het zijn. Dat ze niet blijft. Dat ze dan toch weggaat, dat ze het wegschuift , niet trillend en aarzelend zoals hij zingt maar trefzeker. vast besloten. Haar handtas nog. En dan weg. Niet meer omkijken niet veranderend in een zoutpilaar die hij met tranen kan bekussen. Het einde is vuiler dan het begin. Zeker als het lang lang duurt doelloos verderbreien met een slappe draad..

Hij is blijven drinken. Glazen kroezen vaten en kelders vol, het ging er allemaal in. Nu is het lichaam overal. Hij kan er niet meer uit. Hij voelt niks. Hij voelt pijn, eens zeurend dan weer ondragelijk . Bevend naar het glas. Er is niets schoon meer aan , de doodzieke kakt in zijn broek. Doet zijn ogen dicht. Houdt zijn adem in en laat hem dan ontsnappen.

Hij zit. De nacht is slecht. Hij zit. De televisie speelt. Buiten schiet de dag in gang. Opstand in Iran. Hij zit. Het brood smaakt hem niet. De vrouw scharrelt, moppert, rommelt met papieren. De slaap komt. Hij kan zich niet lekker leggen. Hij zit. Er komt iemand binnen, de muren zijn van gebroken wit. Er is ook veel hout in de kamer. Hij zit. De dag duurt lang. De poes is lastig.

18.05 - 19.01

tragedie. grote strijkers zetten zich schrap. ingespannen. een kuchje. de stok draait naar het hout.
de trein komt moeizaam op gang, neemt een aanloop, hoestend, stotend, groot oud ijzerbeest spoort. m-rrrr-r mrr-rrr-rr . wie zou mij hier vinden. ik kijk naar buiten mezelf. ik kan er niet om heen. ik ben er nog. tot dan. ben ik er altijd.

de viool speelt voor perfecte sopraan, nee beter nog dan perfect 't is.., nou, moe
nie zeveren. durft nie. zeveren. 't is moeilijk gelijk . NIE ZEVEREN. DURFT NIE. laat me betijen..

operazangeressen trekken smoelen als ze zingen , hun stiftmond een snel bewegende zuignap de dik besmeerde oogballen uitgepuild. krijst ze. krijst ze. wijst ze. spijst ze. het kapsel van drie hoog dreigt naar beneden te storten, dat doet het ook , in de tragedie. de losse haren hangen als een inktvis op haar kop met uitgelopen ogen. de rest van het stuk bestaat uit gesmoorde kreten.
operamadam. ik vind het schoon ik krijg er rillingen van. goede ! he ! zoals van jacques als hij zingt -het is pas echt schoon als het een bekke zeer lijkt te doen- over pissen op ontrouwe vrouwen enzo. ik vind dat allemaal goed. dierlijk goed. vlees en vel en haar en bloed en hijg. en goed.

de violen worden golven zwellen op en zijn , eens je erin drijft, langs alle kanten , dragend, omhelzend
een solist , een bevende stem in het warme donker
blijft onbeantwoord daar zijn de zachte golven weer

er stapt iemand op. schuifelt even en gaat dan zitten. de deuren fluiten.
hij zal zoeken, in het donker, het afgekoelde water, de zangerige stem een bundel licht. terwijl de hemel toe trekt, het lot zich voltrekt,
de storm op de golven slaat en de golven op de klippen terug en slaan en terug en slaan
de hellespont van oorverdovend geruis geraas woedend spuwt de zee de drenkeling uit, een gebalde vuist rolt over donderwolken het water in. aan de overkant smacht de smart, rillend tegen beter weten in, zij die haar geliefde te pletter op de rotsen vindt , sy conden bijeen niet comen

het waarlijk liefhebben, zoals het oprechte geloof (in wie of wat dan ook) , iets wat niet kan volgens het experiment, volkomen irrationeel is en niet strookt met bewijzen in verband met de menselijke natuur, het Ware, Volmaakte lief hebben , Dante's Beatrice. ach mij verblind het ook, de engelenkoren en de gloed maar ik kan het niet, zo ik ook niet geloof. het zou niet onstuimig zijn, niet met verlangen, passieloos. eerder, berusting. knikkebollen. terug naar de warmte, overal. doodgebloed. naar de warme zachte aarde, in vrede, met een steen erop. violen.

mijn voet slaapt.

de tekst is gemaakt op deze muziek. op de trein van mechelen-mechelen naar gent-st-pieters. er zat een handvol mensen op die trein en de conducteur was niet mis.

kerstgrijs

sorry dat ik niet meer verder heb geschreven over de porno. ik dacht, dat het misschien niet zo heel veel zin had . ik krijg ook vervelende reacties, dat is logisch, ik heb ze zelf gezocht. nu , porno : het internet biedt tal van mogelijkheden en één beeld kan soms, in dit geval zeker, meer zeggen dan duizend woorden. zo. zelf kijk ik trouwens niet zo gék vaak. alleen als het heel vies is. dan lach ik luid en in schokken. voor de rest krijg ik het warm noch koud ervan.

vanavond ga ik eten bij iemand die ik zomaar aardig vind. we zullen veel voedsel en drank in onze mond stoppen en gieten en elkaar geschenken geven zoals goud, mirre en plastieken opbergdozen uit de ikea. de ikea is een grote winkel en zweeds, plastieken opbergdozen zijn onhandig en lelijk. ik word een beetje draaierig van de ikea, het is er echt heel groot. na een poosje rondlopen had ik niets gevonden en was ik in de war. toen ben ik naar de ingang gegaan en opnieuw binnengestapt; voortdurend naar de grond kijkend. dat ging beter. ik ben ook een beetje pips , ik loop met een doekje onder mijn neus omdat het waterig snot eruit gutst. mijn ogen tranen ook hoewel ik niet verdrietig ben. dat is vreemd hopelijk is het gauw over. zo bedenk ik : in ogen kunnen echt wel heel veel tranen. merkwaardig dat niemand al op het idee kwam voor paraplu's voor vanbinnen. ze zouden nochtans als zoete broodjes over de toonbank gaan. floep floep . alle norse opgekropte hartenlijders in één klap waterdicht gesteld.

mijn geschenken zijn ingepakt. ik ben niet goed in inpakken en al zeker niet als m'n neus er wat loops bijloopt. het is toch gelukt. dat komt omdat ik een durf-al ben, een bolleboos een kapoen , misschien een snotaap vooral.

ik ben ook verliefd maar nog altijd op dezelfde van aan het begin van deze blog zoveel miljarden maanden geleden. tja. vrolijk

porno is mooi

later heel veel meer hierover ! veeeel veeeeeeeeeeeeeel meer
meeeeeeeeeer
meeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer

mm
eer
m'neer