18.05 - 19.01

tragedie. grote strijkers zetten zich schrap. ingespannen. een kuchje. de stok draait naar het hout.
de trein komt moeizaam op gang, neemt een aanloop, hoestend, stotend, groot oud ijzerbeest spoort. m-rrrr-r mrr-rrr-rr . wie zou mij hier vinden. ik kijk naar buiten mezelf. ik kan er niet om heen. ik ben er nog. tot dan. ben ik er altijd.

de viool speelt voor perfecte sopraan, nee beter nog dan perfect 't is.., nou, moe
nie zeveren. durft nie. zeveren. 't is moeilijk gelijk . NIE ZEVEREN. DURFT NIE. laat me betijen..

operazangeressen trekken smoelen als ze zingen , hun stiftmond een snel bewegende zuignap de dik besmeerde oogballen uitgepuild. krijst ze. krijst ze. wijst ze. spijst ze. het kapsel van drie hoog dreigt naar beneden te storten, dat doet het ook , in de tragedie. de losse haren hangen als een inktvis op haar kop met uitgelopen ogen. de rest van het stuk bestaat uit gesmoorde kreten.
operamadam. ik vind het schoon ik krijg er rillingen van. goede ! he ! zoals van jacques als hij zingt -het is pas echt schoon als het een bekke zeer lijkt te doen- over pissen op ontrouwe vrouwen enzo. ik vind dat allemaal goed. dierlijk goed. vlees en vel en haar en bloed en hijg. en goed.

de violen worden golven zwellen op en zijn , eens je erin drijft, langs alle kanten , dragend, omhelzend
een solist , een bevende stem in het warme donker
blijft onbeantwoord daar zijn de zachte golven weer

er stapt iemand op. schuifelt even en gaat dan zitten. de deuren fluiten.
hij zal zoeken, in het donker, het afgekoelde water, de zangerige stem een bundel licht. terwijl de hemel toe trekt, het lot zich voltrekt,
de storm op de golven slaat en de golven op de klippen terug en slaan en terug en slaan
de hellespont van oorverdovend geruis geraas woedend spuwt de zee de drenkeling uit, een gebalde vuist rolt over donderwolken het water in. aan de overkant smacht de smart, rillend tegen beter weten in, zij die haar geliefde te pletter op de rotsen vindt , sy conden bijeen niet comen

het waarlijk liefhebben, zoals het oprechte geloof (in wie of wat dan ook) , iets wat niet kan volgens het experiment, volkomen irrationeel is en niet strookt met bewijzen in verband met de menselijke natuur, het Ware, Volmaakte lief hebben , Dante's Beatrice. ach mij verblind het ook, de engelenkoren en de gloed maar ik kan het niet, zo ik ook niet geloof. het zou niet onstuimig zijn, niet met verlangen, passieloos. eerder, berusting. knikkebollen. terug naar de warmte, overal. doodgebloed. naar de warme zachte aarde, in vrede, met een steen erop. violen.

mijn voet slaapt.

de tekst is gemaakt op deze muziek. op de trein van mechelen-mechelen naar gent-st-pieters. er zat een handvol mensen op die trein en de conducteur was niet mis.