Hij weet het nog allemaal precies . Hij is vijftig jaar bij de marine geweest. Of was het de luchtmacht?
Het was alvast niet de regering.
Hij was nooit voor de regering . Eindeloos gezeik van alle kleuren lullen in maatpak. In de regering is er enkel plaats voor gesjoemel en corruptie , de zetels zijn van verraderlijk fluweelgrijs . De vrouwen kattig en niet zacht, niet lief, niet warm, niet zoals ze mooi zijn, de hemden gesteven en de schoenen van lak. Met een hak. tering
Zij is niet gebleven toen hij ne me quitte pas zong zo moet het zijn. Dat ze niet blijft. Dat ze dan toch weggaat, dat ze het wegschuift , niet trillend en aarzelend zoals hij zingt maar trefzeker. vast besloten. Haar handtas nog. En dan weg. Niet meer omkijken niet veranderend in een zoutpilaar die hij met tranen kan bekussen. Het einde is vuiler dan het begin. Zeker als het lang lang duurt doelloos verderbreien met een slappe draad..
Hij is blijven drinken. Glazen kroezen vaten en kelders vol, het ging er allemaal in. Nu is het lichaam overal. Hij kan er niet meer uit. Hij voelt niks. Hij voelt pijn, eens zeurend dan weer ondragelijk . Bevend naar het glas. Er is niets schoon meer aan , de doodzieke kakt in zijn broek. Doet zijn ogen dicht. Houdt zijn adem in en laat hem dan ontsnappen.
Hij zit. De nacht is slecht. Hij zit. De televisie speelt. Buiten schiet de dag in gang. Opstand in Iran. Hij zit. Het brood smaakt hem niet. De vrouw scharrelt, moppert, rommelt met papieren. De slaap komt. Hij kan zich niet lekker leggen. Hij zit. Er komt iemand binnen, de muren zijn van gebroken wit. Er is ook veel hout in de kamer. Hij zit. De dag duurt lang. De poes is lastig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten