M.

Mensen,

het is met de mensen dat we het moeten stellen. god ja, de dieren kunnen aangenaam gezelschap zijn maar ze vullen geen zinnen aan. van planten kan je dat al helemaal niet verwachten. de vrouw met zeshonderd jurken in haar doorloopkast moet schoorvoetend toegeven dat ze buiten een exemplaar in dure chinese zijde ook menselijke warmte mist. de man met zijn hoge aandeelnoteringen op de beurs plaatst zoekertjes naar een hartsvriendin in de zondagskrant.

het is met de mensen dat we het moeten stellen. de mens, hij is nieuwsgierig, inventief. wij kunnen op onnoemelijk veel manieren rake klappen uitdelen en mekaar liefkozen. razen en zwijgen. neuken en bleiten.

ik heb zo ook mijn ergernissen, mijn kleine irritaties, maar deze liggen meestal aan mezelf. aan mijn eigenste zwarte nagelrand, aan de natte haren in het douche putje.
zover ik weet, komt er geen messias. wij zijn hier met veel, met zo veel, volgende week met 6, 79 miljard. tezamen in een ingewikkelde balans van wederkerigheid, geven, nemen.
het zal niet lukken zonder de anderen. er is altijd een 'ten koste van' of een 'omwille van'. wat niet wil zeggen dat een enkele mens niet in staat is tot grootste dingen. maar wij creëren en eren zo graag een Mytische Leider , een Groot Voorbeeld zonder te kijken naar de schimmen op de achtergrond.

ik kan tegen veel mensen. niet allemaal tegelijk en ook niet stuk voor stuk. dat is wel oke. ik kan heel wat verdragen, breek meestal niet in stukken na een scherpe zinsnede. ik zou al deze mensen kunnen zijn.

ik kan tegen zelfgenoegzame mensen. tegen diegene die zichzelf bewierroken, schouderklopjes geven, wiens ogen glinsteren in de ik-vorm. ik kan tegen blote mensen, tegen mensen wiens gezicht zich bevindt onder een dikke laag schmink. ik kan tegen trotse mensen, hooghartige mensen, tegen diegenen die zich te goed voelen en nog liever hun eigen schoenen opeten dan een bakje americain preparé uit de aldi. ik kan tegen mensen die hun beurt niet afwachten, tegen haastige en juist heel slome mensen. zulke zaken zijn mij niet vreemd. zo ook kan ik om met egoïstische mensen, met de eigenzinnigen en de koppige steenmensen. ik kan tegen de mensen die de wereld op hun schouders lijken te dragen. ik kan tegen de mensen die naiëf geloven in een aards luchtkasteel. ik kan tegen mensen die niets liever willen dan sterven. ik kan tegen mensen met twee gezichten, gloeiend van de achterdocht. ik kan tegen mensen die zich een draaikolk liegen, tegen mensen die zeggen dat ze tegen veel mensen kunnen. ik kan tegen mensen die tegen niets kunnen. ik kan tegen onbetrouwbare en geniepige mensen, tegen geforceerde mensen - zij lijken wel van plastiek. ik kan tegen woelige mensen , tegen fatsoenlijke mensen, tegen verbitterde mensen. ik kan tegen brave mensen. tegen de roekeloze, en de stoute mensen. ik kan , verbaas u niet, tegen mensen die altijd en overal willen helpen. ik kan bovendien tegen luie mensen. zeer goed kan ik tegen zwakke mensen, tegen onzekere en zeurende mensen. ik kan tegen mensen van goede komaf. ik kan tegen mensen die om 8 uur 's ochtends goedgemutst uit hun bed springen.

MAAR ik kan NIET tegen onverschillige mensen. want van onverschilligheid gaan de mensen dood. mors dood. en niet zo maar eentje, of een paar duizend, maar met miljoenen tegelijkertijd.