kween

1) Dier 2) Halfslachtig wezen 3) Klagende vrouw 4) Lastige vrouw 5) Onvruchtbare koe 6) Oude vrouw 7) Zoogdier

De wind rammelt door haar botten. Het perron is een donker tochtgat. Twaalf maanden, dan kwam december. Met zijne sint en zijne kerstmis. Met zijn pakskes en bladerdeeghapkes en GE-ZEL-LIG-HEID. Met zijn stalen rukwind en lege takken die ook roepen : waarom? Ze wil het niet geweten hebben. Muizen knagen zich een weg door haar overbewolkte kop. Haar hoofd staat op knappen, ze voelt zich ellendig geladen. Daar, de realiteit, ze schuifelt mee in de rij voor de bus, haar handen trillen. Ze sust zichzelf, nog even. Er dient niets te gebeuren onderweg, niets te worden beslist. Ze kan zich laten vervoeren. De veiligheid van het openbaar vervoer, de trein van collectief geoorloofd nietsdoen. Als er maar niemand iets zegt, of vraagt, want dan ziet iedereen, de kramp, dat verwrongen gelaat, de vlakke pijn van iemand die er niet echt is. Als er maar niemand naast haar komt zitten, het gangpad doorlopen, de vuurlinie van blikken ontwijken. Haar mond de schietschijf. Ego me bene habeo. Met mij is alles goed. Ze knikt, mensen met hun stomme koppen. Op een dag is ze gestopt met werken. Niet omdat er een betere aanbieding kwam, of omdat ze haar leven een ommezwaai wou geven. Daarna is ze gestopt met opstaan. Nu neemt ze enkel nog vluchtroutes, op zoek naar een heimat, voelt zich enkel welkom in het niemandsland. De dagen gaan in domme regelmaat. En als de noordenwind het land nog vlakker slaat. Eten doet ze niet meer, ze stopt voedsel in haar mond tot er niets meer bij kan. Vol. Ze is vergeten wie of wat het licht heeft uitgedaan. Glaubensunwilligkeit. Af en toe knipperde de lamp, maakte ze een lijst, met afvinkpunten. Ruimde ze haar huis op. Maar achteraf leek het alleen maar leger. Lag ze op haar plek in de zetel, met de gordijnen dicht, afgelopen, uitgeput. Ze kroop op de zolder van haar hoofd, rolde zich op, weg van de mensen, weg van de dag. Het leven buitengesloten. Laatste halte : kwenenbos.

uitgezonderd fietsers

Je crois que j'aime le plus votre bégaiement.

Oui, et bien aussi la façon dont vous moquez de la distance

quand les choses tournent et changent des formes et couleurs dans la tête

(ssstt, je l'ai vu, mais je prétends de n'avoir pas) car moi, j'ai aussi ma obstination à

maintenir une certaine innocence...

Ensuite je bavarde, ma grande parlée motoriqué de n'importe quoi

alors vous restez immobile, schild, pas vraiment vriend

Enfin c'est la manière dont les choses se sont toujours passées entre nous.

Traverser le carrefour sans regarder, en attendant le moment critique

une voiture klaxonne

La force centrigué suivi par la séparation inévitable

C'est moi le trafic et toi la tortue.

la tortue (nederlands)

Ik geloof dat ik nog het meeste houd van uw gestamel.

En nu ja ook de manier waarop ge lacht in de verte,

als de dingen in uw hoofd plots

van vorm en kleur lijken te veranderen

(tja,heb ik wel gezien uit mijn ooghoeken, maar ik doe alsof van niet)

Terwijl ik motorisch verder blijf brabbelen

koppig onschuld volhouden

vasthouden

ofschoon gij stil blijft staan, schild , niet vriend

Zo, zal het ons wel altijd vergaan.

Een weg die kruist, auto toetert.

Efkes kijken naar

de middelpuntvliedende kracht

en het splijten van atomen.

Dan ieder naar huis.

markt in Ledeberg

Zondag is er markt op het Ledebergplein. Dat staat zo aangeduid op een verkeersbord van de stad Gent die haar buitenwijken promoot. Rond de vleugels van de grote Engelvrouw op het kerkplein staan kraampjes in lange rijen. Twee keer drie rijen langs weerszijden. Achter het olijven-kraam en het kraam met pastelkleurige-kledij-voor-dames-op-leeftijd (we hebben tot maatje 46 madam !) staat het kraam met Brood. Voor het kraam met Brood is het een drukte van jewelste. Iedereen wil Brood van de Snor, die achter de toog van het kraam staat. Ik sta er ook, (ziet u mij? ik heb nochtans een vree schoon kleedske aan !) geperst tussen drie oude dames voor en een drummende oude heer achter. Ze hebben een soort van gesprek, zoals men wel vaker ziet op de markt; er wordt geroepen, gekeken en wat geknikt, wenkbrauwen opgetrokken, armen aangeport, van zie daar keer met zijne grote moto, hij peist zeker.. enzoverder. Hun gesprek gaat over armoede en de toekomst van de pensioenen. De meest gezette dame drukt haar sjakos tegen haar boezem en poneert vervolgens haar stelling. 'Ze moeten maar eens stoppen met geld geven aan die honger in die verre landen. Hier is 't ook armoei'. Dan draait ze zich om want het is haar beurt. Ze bestelt drie broden, een heleboel pistolets en nog wat patéekes. Als ze voorbijstapt wil ze knipogen maar ik heb al lang mijn linkse vuist in haar kwabbige kop geramd. Ze zakt in elkaar als een boule de berlin en alle verwaarloosde katten uit de buurt springen uit de vuilbakken en vreten haar helemaal op. Dat doe ik niet echt want het is morgend en ik ben nog wat te suf voor heldendaden van bedenkelijk allooi.

Nu regent het weer. Ik wil kampen bouwen onder de tafel met meneer.

na de Ongelofelijke Reis ..

terug in mijn lieve gekke Gent !

le moment suprême : les olympiades

(mijn équipe, Safiatou, nieuw meisje, Gérard, Yassine, salif, Cédric, Boris, Larissa)

Eergisteren op de site een grote afwerkdag, gauw nog wat zand en steentjes over de fresque gooien, het toneeltje voor een laatste keer repeteren (het onze is een prachtige parabel over een inhalerige koninklijke bewaker en een vrouw met een dikke kip). Gisteren en vandaag waren het dan de Grote Finale, mijn energiepeil zit gevaarlijk rood te bliepen. Gisterenochtend liepen we (de ene al wat rechter dan de andere) naar de Municipal, we waren te laat (er moest in allerijl nog water worden gehaald) en de bus waar we zo'n drie keer de capaciteit kinderen in zouden stoppen draaide de zandweg al in. Ik ben niet zo tuk op bussen, in België ook niet, het hobbelt en schokt me altijd wat te hard. De ene helft van de animatoren was jury, de andere bleef bij de kinderen maar wegens gebrek aan bignome zou ik 2 dagen het allerbeste van mezelf mogen geven (en het allergefrustreerdste van mezelf mogen zien, oh god, 12 kinderen die als sprinkhanen uit een potje springen bijhouden in een reusachtig stadium is geen pretje). Na een poos was ik schor van het smeken bijna in smeekbedes vervallen. Aangekomen in het stadium RESTE CHEZ MOI !!! wachten we eerst een poosje , daarna werden de ordelijke chaos en de brandende zon de hoofdonderwerpen. Oh en de sporten, fresque, théâtre, chanson niet te vergeten natuurlijk. De kinderen amuseerden zich redelijk, maar raakten naar een poos wel gefrustreerd omdat we steeds tegen dezelfde groep moesten sporten en zij overduidelijk veel groter in sterkte en aantal waren. Toegegeven, op dat vlak ben ik ook een klein kind, mijn arme bloedjes van kindjes zo te zien verliezen was echt klote. Tegen het middaguur was de eerste dag fini (dolgelukkig) maar helaas kwam de echte hel pas daarna. De kinderen terug de juiste bus opkrijgen was echt een nachtmerrie, zeker nadat daarna iemand zijn gsm was gepikt en alle kinderen terug uit de bus moesten om te worden gefouilleerd, in de brandende middagzon. Alle blanken (ik inclusief) kweetniethoekwaad natuurlijk, de kinderen bang en sommige half verpletterd. Een kindje uit Hannes groep raakte ook zoek, iedereen liep op de tippen van zijn tenen.. Vandaag was dan al stukken stukken beter, georganiseerder, mijn kinderen kunnen zot goed hoogspringen yes yes yes en hebben zich ook duidelijk stukken beter geamuseerd dan gisteren. Thuis aangekomen helemaal plat gegaan, terwijl de anderen het dansje voor de eerste steenlegging van morgen oefenden snorde ik de namiddag door. Ik heb trouwens een vreselijke oog-hand-been-voet coordinatie en ik ken het verschil niet tussen links en rechts , dus geecoordineerde dansjes zijn niet aan mij besteed. Al laat ik natuurlijk de enige kans ooit liggen om ooit eens met een bekende choreograaf (Jan Wallyn mensen!) te dansen. In another life maby. sure. Morgenvroeg ceremonie ! Ik kijk er naar uit om eindelijk de hoogwaardigheidsbekleders te ontmoeten (ironisch) maar in wat op mijn gat zitten en rustig wat dans en muziek bekijken/beluisteren.. ok dat moet wel lukken.

dinsdag 26 juli 2011 - avonture à moto

Zoals wel duidelijk zichtbaar , is er een klein accidentje gebeurd met in de hoofdrollen mijn mooie boekje, een kop koffie die op onze tafel achtergebleven was en de wind. Ik voel me elke dag een stukje beter, vandaag hebben we theater en de fresque gedaan op de Municipal en ik was heel erg blij om de kindjes terug te zien. Daarna ben ik achterop de moto met Athalie naar de stad gegaan en zonder buikpijn was dat echt zalig (ik had heel de tijd de neiging om mijn armen in de lucht te steken en te beginnen roepen maar heb me toch maar koest gehouden). Eerst passeerden we ook even langs Athalie's huis (ook frappant, mijn krullenkop werd gemolesteerd door de wind, Athalie's platgestreken haren verroerden geen millimeter). Ik was wel verbaasd door haar bezittingen, ik had nog niets van een middenklasse hier opgemerkt, maar misschien behoort Athalie daar dan wel toe, haar huisje was petieterig klein maar stond wel stampvol met spullen (grote houten kast met tv en dvd-speler, boxen, heeel veel servies). Ze heeft ook maar 1 kind (Cédric, het liefste manneke van heel de hoop , de lenigste ook geloof ik), misschien dat het daar wat mee te maken heeft. In de stad reden we naar de buurt van de luchthaven waar Athalie haar oudleraar graag wou uitnodigen voor de Olympiades (die dus al eind deze week zijn, kan iemand eventjes de tijd stilzetten?) , maar hij was verhuisd en dus jammer genoeg onvindbaar. We kwamen wel heel veel behulpzame mensen tegen die we dan ook maar uitgenodigd hebben om te komen kijken. Op onze terugweg werden we tegengehouden door de police municipal (zien er uit als ongelofelijk norse legermannen vies kijken oei oei) omdat Athalie door een rood-oranje stoplicht was gereden. Ik natuurlijk nietsvermoedend achterop, meneer municipal haalt de moto onder ons weg , Athalie stuurt me naar de kant van de weg (beter geen nassara's in de buurt als je een boete verwacht want dan kan die wel eens verdubbelen, het feit dat ik achterop zat was waarschijnlijk ook de reden voor de inbeslagname van de moto). Ik sla een praatje met wat straatventers terwijl Athalie een eindje verderop zich heel kwaad staat te maken op de ruggen van enkele police municipalmeneren. Ze moet zonder meer een boete van 6000 BFA betalen. Gelukkig is Athalie geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, omdat er niet naar haar wordt geluisterd belt ze haar schoonbroer op, die bij het leger zit. Ziedaar een staaltje goede connecties. Twee minuten later komt meneer de legerman (blauw uniform) aangetuft op de moto, bruine meneren binden snel snel in , wij krijgen de moto terug en zetten gezwind onze reis verder. Klinkt natuurlijk best komisch nu al had ik wel de schrik van mijn leven, alles wat hier in uniform rondloopt vertrouw ik voor geen haar (ook de lokale bevolking hier moet geloof ik niet teveel hebben van bruine of blauwe mannen, zeker na de gebeurtenissen met de muiterij van het leger in april). Achteraf ben ik nog met Athalie naar de markt voor wat groenten gegaan (groentjes eigenlijk, van die opgezwollen waterzakken van tomaten en opgespoten paprika's zoals bij ons in de supermarkten te vinden zijn zie je hier gelukkig niet). Nadien teruggekeerd naar ons huis, waar ik nu zit te schrijven (18:25). Morgen is het de laatste dag op de Municipal, overmorgen en vrijdag zijn het dan Olympiades. Verdomme hoe kan dat nu dat de Wonderlijke Reis al bijna voorbij is? Ik heb absoluut geen zin om naar België pleujeland terug te keren en de luxe mis ik eigenlijk absoluut ook niet. Wel ga ik heel blij zijn m'n vrienden en vriendinnen terug te zien, mensen die je zonder woorden begrijpen.

zondag 24 juli 2011- maandag 25 juli 2011 kliniek les flamboyants

(Pjotr en Adama)

7:55 in de ochtend, uitslapen is hier een ijle droom, vooreerst is er de ongelofelijke warmte (het is al zeker 3 of 4 dagen geleden dat het nog geregend heeft) die je uit je bed jaagt en verder zag ik toen ik het prut uit mijn ogen veegde vanmorgen dat er een enorme zwarte tent voor ons huis stond waaruit een oorverdovend lawaai steeg aangezien ze vol kinderen zat. (De anderen komen nu ook druppelsgewijs vanonder hun muggennet gekropen en het is bijzonder vermakelijk om te zien hoe iedereen eerst 2 seconden staat te suffen en te mopperen : wat is dat lawaai zo vroeg? en zich dan een ongeluk schrikt bij het aanzicht van het enorme zwarte gevaarte dat tegen onze poort staat gekampeerd). Dimanche à Bamako, c'est le jour de mariage, même cas en Ouaga..Gisteren zijn we gaan eten bij Yasmina (coördinatrice van het project), waar we het eerste nieuws uit het Westen te horen kregen sinds lange tijd. In Noorwegen, Oslo heeft een man tachtig kinderen vermoord op een vakantiekamp op een eiland. Amy Winehouse is dood aangetroffen in haar appartement na een overdosis. Het drama in Noorwegen lokt vele reacties uit, is dat nu het geciviliseerde Westen, wat een bestiaal gedrag. Samen met de Burkinabés kijken we ongelovig naar het tvtoestel. Maar het dringt nog niet helemaal door, ook doordat ik niet alles begrijp van wat ze juist zeggen. We eten tô (nationaal gerecht Burkina, een soort witte bal met groene saus) maar ik krijg bijna geen hap binnen omdat de buikpijn niet te harden is. Ik ben sinds mijn overdosis diarreepillen in Bobo niet meer naar het toilet gegaan en alles wat in mijn buik zit doet pijn. Ik heb ook problemen met mijn ademhaling maar dat zal wel aan de zware Mustangsigaretten liggen (drie keer zoveel teer dan in België en ik rook ook echt afschuwelijk degoutant veel hier). Vandaag rook ik niet. Ik moet m'n beeld van Yasmina wat wijzigen, in het begin vond ik haar nogal vol van zichzelf, maar ze doet ook wel werkelijk heel veel goed werk, heeft vier kinderen bij haar in huis, neemt zelfs verwaarloosde honden op (haar huis ruikt 100 procent hond jukkie), maar ik denk nog altijd dat ze soms wat te ver van de praktijk staat , als is dat natuurlijk weer begrijpelijk voor een coördinator.

WOENSDAG IS HENDRIK JARIG !

maandag 25 juli 2011

Het is rond de negenen in de ochtend (mijn horloge is even zoek) en ik ben in ons huis in plaats van op de site omdat ik een hele nacht diarree heb gehad (uitputtend!). Vandaag voel ik me wel driehonderdduizend keer beter , ademhalen blijft wel wat hakkelig. Doordat ik alleen thuis was heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om het huis wat schoon te maken (ik blijf toch restanten voelen van mijn werk als kuisvrouw in België). Nadat ik de badkamer had gedweild heb ik nog wat kleren gewassen , straks ga ik wat kijken naar de stukken karton om ons theater mee te maken en naar het winkeltje om zakdoeken. Die natuurlijk altijd snel op zijn met dat iedereen in een stroomversnelling zit. Gisteren ben ik naar het ziekenhuis geweest, misschien niet zo'n al te beste beslissing aangezien het me 60.000 BFA heeft gekost (zo'n 100 euro) , dat is veel voor mij, moet je denken voor de mensen hier, de dokter was ongelofelijk tam , heb niet echt het gevoel dat hij me echt goed geholpen heeft. Adama daarentegen was echt de held van de dag , hij heeft met mij achteraan op de moto heel Ouaga doorkruist (en vaart geminderd bij de putten in de weg om mijn maag te sparen). Vorige nacht was dan echt de hel, meneer was poes poeslieve verpleegster van dienst terwijl ik als een wildebeest tekeer ging op de wc , daarna luwde de storm in mijn darmen ook en nu voel ik me toch zo'n vijf kilo lichter.

donderdag 21 juli 2011- nazionale freestdag

(foto: Elena-Io-Aboulaissé (chef logistique et papa de Salif de mon équipe)-Sabrina-Rebecca-Cato-Saartje)

17:45 hier en nu, binnen exact vijf minuten lopen de amis belges als een stel jonge, hongerige hondjes (middagmaal blijft wat vaststeken op rijst met vissekop en brood met boter en suiker/zout elke dag is nu ook niet echt van je hopsasa) naar de BeignetMadame die hier gedurende deze drie weken goede zaakjes doet. Fijn om de lokale bevolking hier wat te ondersteunen, ook de pindaverkoopsters (in kleine zakjes, voor zo'n 25 franc per stuk wat 1/4 is van 15 eurocent , ga ik niet uitrekenen nee) hebben trouwe klanten in ons gevonden. Vandaag de nationale feestdag, iedereen is het ongeveer vergeten. Het was een doodvermoeiende dag , in de ochtend oefenden we ons theater en de sporten in de Municipal, daarna ging ik met Saartje en Adama naar de stad. We zijn erheen gewandeld (deden een stukje op de ezel-taxi van een doofstomme man), heen en terug zo'n tien kilometer en ik bij aankomst was ik helemaal pompaf. Voor iemand die op kleine stompjes moet dribbelen zoals ik kan een promenade met mijn langpotige medemensen een ware uitputtingsslag zijn. Saartje en ik hebben wonderwel ongeveer dezelfde smaak wat pagnes betreft, na eventjes zoeken scoorden we een rode pagne met gele vogels en vogelkooien, ook een gele met blauwe kalkoenen in print. We lieten onze maten nemen bij de couturier , een mens wiens glimlach met witte tanden echt werkelijk van oor tot oor reikte, binnen enkele dagen mogen we de afgewerkte handgemaakte jurkjes , broek en rok komen oppikken. jippie !

(21.15)

Even een minder moment nu, iedereen is gaan slapen en ik zit met m'n koplamp nog wat te kniezen op het terras. Isa denkt vast dat ik compleet gestoord ben omdat ik zo weinig slaap (ik zie er dan ook metterdag wat mottiger uit, hopelijk verbergt het vuil/bruin mijn wallen wat). De paradox van het dagelijkse leven hier in Afrika wordt me soms wat teveel, deze realiteit was me feitelijk onbekend en ik voel een schuld wegen, schuld zonder rechtstreekse zondaar te zijn maar in het besef dat zoiets als huidskleur zo enorm veel kan uitmaken, dat blank-zijn en de betekenissen die daar instructief aan worden gelinkt, en ook wij eigenlijk die onze cultuur en manier van leven als "superieur" beschouwen, als een verbeterde vorm van beschaving, als de reddertjes in een continent dat uit het slijk moet worden gehaald.

wat is vooruitgang dan precies? zo worden, als wij, denken op die manier

hier gaat 1 op vijf kinderen dood, bij ons worden 1 op 5 volwassenen depressief

omdat ze vervreemden van elkaar, omdat het doorgedreven individualisme van mensenharten ijspegels heeft gemaakt

waarom zijn mensen zo onverschillig?

over kakken

Omdat zowat drie vierde van onze gesprekken hier gaan over het verloop van het toiletbezoek wijd ik even een apart stukje aan hoe kakken in Afrika nu precies in zijn werk gaat. Vooreerst dien ik te vermelden dat na twee wekenongeveer iedereen diarree heeft of geconstipeerd is. Enkele dapperen houden vol terwijl anderen bij bosjes vielen en ik denk dat op een dag iedereen zijn portie kakmiserie zal hebben gehad (En Gerechtigheid Geschiedde), behalve Adam want dat was de eerste mens en die is wat sterker dan de rest. Ikzelf hoorde al bij de eerste slachtoffers, na een paniekje in de busreis naar Bobo had ik het lumineuze idee om zes (nooit nooit noooooooit doen) anti-diarreepillen te slikken, na een volledige week verstopping verging ik het weekend daarop natuurlijk van de pijn. Kommer en kwel , na een volledige nacht op de pot bleef ik de dag erop thuis van de site, de rest van de reis schommelde ik tussen constipatie (oftewel Zij die terugkeren met een bedroefd gezicht en nee-schudden terwijl de anderen bemoedigende woorden zeggen) of diarree (Zij die verlost zijn, helaas tijdelijk).

Wat nu doen bij een diarree-aanval tijdens de nacht (ik had ze altijd 's nachts). Oftwel behoorde je tot groep 1 van goed voorbereide mensen die stevige schoenen en een zaklamp standaard langs hun muggennet hadden liggen, oftwel behoorde je tot groep 2 van personen die onder steeds groter wordende druk in de donker zachtjes vloekend op zoek moeten naar licht en schoeisel. Eens dat gevonden (hopelijk was nog niet iedereen in je kamer klaarwakker) kon je kruistocht beginnen en diende je over koffers langs deuren en slapende mensen te sluipen (handig zonder lenzen , wandelende botsauto). Buitengekomen na al dat gestuntel besef je opeens dat je nog geen mouchoirrekes hebt meegenomen. Grommend strompel je terug naar binnen (ondertussen zit er een tijdbom in je onderbuik waardoor je weer net iets minder attentie neemt op de nachtrust van de anderen) in het beste geval lag er ergens een pakje op de tafel (samen met de 3450000 spullen die op dezelfde tafel lagen) of in de keuken. In het slechtste geval kon je 20 minuten zoeken. Zozo helemaal voorbereid stap je als een heuse mijnwerker naar je put, die zich achter een muurtje bevond aan de achterkant van het terras. Onderweg kwam je steevast Isa, de gardien, nog tegen, bonsoir murmelen mag maar hoeft niet want de mens is bij nachte meestal druk in de weer met Arabische gebeden. Aangenomen aan de put word je verwelkomd door een legertje vliegen (de stank van het ding valt best mee), je zet je op je positie (konijnenhouding ongeveer) , achteraf de put even proper spoelen met water en klaar is kees. Tenzij je niet kan kakken van de constipatie natuurlijk.

Wat nu als je in het prille begin van de tocht geen schoenen of zaklamp vond, onontbeerlijke zaken om buiten te kakken? Binnen is er ook een toilet, een heuse Westerse toilet, maar aangezien de spoelknop van het ding niet werkt en het laten lopen van water om door te spoelen ongeveer als watervallen op 10m klinkt is deze optie minder aan te raden voor nachtelijk toiletbezoek, tenzij je een kei bent in sluipen en niemand weet dat jij de snodige nachtkakker was.

dinsdag 19 juli 2011 - au revoir Saturnin

Zo, ik zit op het terras van ons huis in de schaduw en ik heb Hanneke's mooie jurkje geleend. Terwijl ik een sigaret aan het roken ben spelen onze huismuzikanten djémbe en koni (gitaar met kalebas onderstuk) . Ik heb een ontroerende brief van Saturnin gekregen via Athalie (verantwoordelijke van onze site). Zijn vieux (papa) is ziek en hij moet op de velden gaan werken om zijn familie bij te staan. Hij excuseerde zich uitvoerig omdat ie me 'achterliet', (ja daar voel ik me dus wel redelijk kut over want ik kan geen gevoel van opluchting onderdrukken nu ik totaal mijn goesting kan doen, maar verdorie dat zijn hele stoute gevoelens elena want dat zijn papa nu heel erg ziek is vind ik nog duizend keer erger dan zo'n Saturnin die mij om de drie seconden vraagt wat we gaan doen). Ik ga hem een lange brief terugsturen. De twee laatste dagen is het werk op de site (Municipal heten wij) erg goed en leuk geweest, het is bijwijlen erg moeilijk om zaken uit te leggen aan de kinderen (ook door mijn brakke Frans) maar wanneer ik kalm blijf (haha eigenlijk loop ik heel de tijd te schreeuwen, aard van het beestje) lukt het aardig. Gisteren heb ik met hulp van Christoph; Adam en Jan een theaterstuk gemaakt (op de vorige pagina's uitgeschreven). Ik voel me goed, meer dan goed. Vanmiddag komt Adama nog helpen met het theaterstuk, moet ik mijn onderbroeken wassen, badkamer wat dweilen van de roodzandinvasie, en een brief naar Saturnin schrijven dus. O en geld kopen om broer en zus te bellen.

weekend 17-18 juli - Bobo

zaterdag

Het is 7:10 in de ochtend, ik bevind me in Bobo. Gisteren na het werk (geen groot succes omdat ik natuurlijk te moe was van mijn slapeloze nacht en omdat ik sinds de ochtend diarree en buikpijn had; soms erger ik me ook als zot dat de nadruk zozeer op winnen en competitie ligt, het is gelijk dat we hier het nieuw Burkinabees Olympisch team moeten creëren) hebben we de minibus naar Bobo genomen. Ik weet nog niet goed wat we hier allemaal gaan doen (hippo's en kroko's kijken en naar de markt gaan gok ik) . Na een lange reis (van half vier in de namiddag tot 22u 's avonds) kwamen we aan in ons 'hotel' wat in vergelijking met onze rimkietaans huisje echt een luxe resort leek. Keikeikeigoed geslapen.

ps : persoonlijk dieptepunt van de reis na een uur rijden in de bus met wankele darmen hahaha

zondag

Op dit moment zit ik in de supertrillende minibus richting Banfora en hippo meer. We gaan nu 600 km rijden. Mijn darmen zijn niet erg enthousiast.

nachtwake vrijdag 15 juli 2011

Het is tien na vier in de ochtend, de maan is een glanzende lichtgevende bal, rondomrond hoor ik de hanen al en de andere beesten die elkaar antwoorden met gekir en gefluit. Verder niets, geen onnatuurlijk gezoem (of 't moesten muggen zijn, maar daarvoor is het nog wat te vroeg), geen auto's met bonkende muziek.

Slapen gaat niet meer lukken vandaag, ik voel me te fel, te hyper, mijn hart bonst als een gek door al de zintuigelijke en psychologische (?) waarnemingen hier, het is zo lang geleden dat ik me nog zo goed heb gevoeld, ik voel me blij, uitgelaten en ontroerd. Ik geloof dat ik vaarwel heb gezegd aan het Belgische zombiedom. De warmte hier, zowel van mensen als van zon, doet ontzettend goed. Ik voel dat ik bijleer, hoe kan ik hier nu ooit nog weggaan?

(OK : ik heb net even de schrik van m'n leven gehad toen een losgeslagen varken (losgeslagen is hier relatief want alle beesten lopen vrij rond) opgeschrikt door het een of ander met een enorme knal tegen onze poort is gebotst (ik dacht dat hij binnen zat !) en krijsend (overduidelijk niet binnen) zijn nachtelijke weg verderzette)

1. ik ben hier zo graag hé, ik wil alles zo intens en ten volle meemaken dat stilzitten of even rusten nier meer lukt.

2. koplampen zijn echt zot handig in afrika

3. voor de oudere generatie hier lijkt het wel nog vanzelfsprekend om blanken te bedienen, ik weet dat ze het goed bedoelen maar ik word niet graag bediend

4. deze avond - een goed gesprek met Nadège gehad, een goed gesprek met de anderen ook, Hendrik gebeld (ik zou dolgraag wat langer willen bellen of wat meer maar ik vind geen spat tijd)

(eigenlijk is Saturnin wel ongelofelijk sympa, hij heeft zijn cahier d'histoire voor mij meegebracht zodat ik kan kijken hoe de geschiedenislessen hier gegeven worden, idee voor thesis misschien?)

onder afrika's oksel - donderdag 14 juli 2011

Tijdens mijn verblijf in Rimkieta, quartier van Ouagadougou, hoofdstad van Burkina Faso

heb ik bijwijlen nauwkeurig en met momenten erg impulsief

een reisdagboek bijgehouden. Enkele momentopnamen deel ik met

de rest van het spinnenweb.

14 juli '11

DE LUCHT KRAAKT ! WIND WIND straks komt de storm

Ik geloof dat dit de zwaarste regenbui is die we totnogtoe hebben gehad. Samen met Adama (de anderen zijn nog niet terug en zijn vast door en doorweekt, donder en bliksem zo fel en de regen op het dak overstemt alle geluid zodat zelfs praten een schier onmogelijke opdracht is). Goed idee van thuis te blijven. Vandaag een betere dag op de club de vacances dan gisteren, mijn bignome Saturnin heeft nog altijd niet veel te zeggen, ik speel dan maar wat extra voor commandant. Hij laat me maar begaan, dus ik heb het naar m'n zin. We hebben wat pleinspelletjes gespeeld met de leeftijdsgroepen, daarna deden we met onze équipe hardlopen (gevallen) en voetbal. Na 10.20 probeerden we een dansje voor te bereiden met de meisjes, maar ze bleven allemaal ontzettend timide en stonden wat te dralen...Het wordt me echt duidelijk dat de samenleving hier gebaseerd is op mannen, de vrouwen doen hun huishoudelijke taken en houden verder vooral hun mond. Soms zeggen onze mannelijke collega's, evengoed gemeend als grap (al zit er wel een bodem van waarheid in) dat ze met ons willen trouwen, dat we als vrouwen eigenlijk niet mogen roken, zulke zaken. Ik vind het heel erg leuk hier te leven, maar wanneer ik hier voor een langere periode zou wonen zouden zulke uitspraken me knettergek maken. Wij (als westerse vrouwen) zijn zo gewoon aan die vrijheid tussen mannen en vrouwen, we stellen er ons geen vragen meer bij, zelfs niet als de maatschappelijke situatie in andere samenlevingen fundamenteel anders is. Nu wil ik daarmee niet zeggen dat wij beschaafder of wat dan ook zijn, het is gewoon een cultureel verschil en mentaliteiten veranderen nu eenmaal niet op een twee drie. (Ik weet niet goed in hoeverre de meisjes en vrouwen hun positie in vraag stellen, of meer rechten willen verwerven, misschien de jongere generatie, meisjes zoals Nadège- zou het kunnen veranderen). Ook bij ons is dat gelijkheidsidee maar laat gekomen, na de 2de wereldoorlog een beetje, maar pas echt vanaf de jaren '60 is de samenleving beginnen veranderen , hebben de vrouwen meer en meer rechten verworven. (Denkende dat hier in Afrika de samenleving pas is kunnen opbouwen vanaf de jaren '60..) Ze kregen de kans om verder te studeren, naar de universiteit te gaan, het werd duidelijk dat hoewel de fysieke verschillen tussen man en vrouw onmiskenbaar zijn, de vrouw op mentaal vlak zeker even verstandig kon zijn als de man. Maar zo'n besef heeft decennia op zich laten wachten en zelfs vandaag de dag is er geen totale gelijkheid (hoewel dat ook op bepaalde momenten een voordeel kan zijn, wanneer het om banden plakken of meubels inelkaarvijzen gaat ben ik een stuk minder geëmancipeerd). Het zijn ook verschillen die mooi maken, de jonge generatie opgeleide vrouwen moeten ook ergens voor zichzelf uitmaken in hoeverre ze hun positie willen veranderen. De macht ligt voornamelijk wel bij hen , het is niet aan het westen om een bepaalde visie op te dringen geloof ik.

Ik ben vergeten nog iets anders op te schrijven dat me ontzettend verbaasd heeft. Gisteren nodigde Nadège ons (Hanneke en ik) uit bij haar thuis, we deden een tour du quartier en na het schudden van 1000000 handjes behorende aan poeslieve kindjes ontmoeten we haar moeder, grootmoeder en kleine zusje. Toen ik de leeftijd van het kind aan de moeder vroeg antwoordde ze me met 'elle est malade..toujours malade.." . Het kind had overduidelijk een waterbuik , haar ogen tolden weg, het zag er doodziek uit. Dat was wel een stomp in de maag van jewelste. Hier leven niet alleen uitgelaten handjesschuddenkindjes , achter de lemen muren van deze huisjes sterven ook immens veel kinderen, de cijfers liegen er niet om, volgens de petit futé haalt 1 op 5 de leeftijd van 5 jaar niet. Maar bij cijfers voelen we niets, we voelen pas dat enorme gewicht van zo'n getal als we oog in oog staan met een kind dat grote kans heeft om te sterven, door een te eenzijdige of een gebrek aan voeding dan nog. Ik word mottig als ik denk aan onze supermarkten met uitpuilende schappen. Hanneke en ik hebben Nadège uitgenodigd om vanavond wat extra eten voor haar zusje mee te nemen, maar anderzijds besef ik ook, dat wanneer wij terugkeren naar België, naar onze warme en luxueuze huizen, er geen extra eten meer zal kunnen meegenomen worden. Deze wereld, die begrijp ik niet meer, zij laat enkele gelukzakken zo rijk worden dat ze hun weelde nauwelijks opgesoupeerd krijgen en anderen.. En wij de rijken en ik, Elena, ik was zo onverschillig voor al deze problemen, over dit godverdomse onrecht, deze ongelijkheid is een misdaad tegen de mensheid, de scholen in Europa, zij zouden beter hun schoolreisjes naar hier organiseren in plaats van in volle bewondering te staan voor de bloedschatten van het Vaticaan. Ik ben erg emotioneel nu en ik voel me echt rotslecht blank, Europees, te zijn, studentje, die nooit heeft moeten werken om te overleven. Dat ik zo vaak denk aan dwaze materiële dingen, en dat deze "samenleving", dit quartier, waar de beesten pissen en kakken op straat waar enkel de 'sterke" kinderen (en dan nog) overleven, cava? un peu.. Ik heb af en toe het gevoel dat ik hier in de middeleeuwen zit.

Daarnet wat foto's genomen met de wegwerpkodak van de zonsondergang, de kinderen waren oprecht teleurgesteld dat ik als blanke niet over een chique digitaal fototoestel beschikte haha)

En het is niet zo dat de Burkinabé hun poverty enjoyen, ze zijn kwaad, op hun regering, die er niet in slaagt om deftig voor de mensen te zorgen, op het Westen, dat ondanks alle beloftes allesbehalve een eerlijke handel voort (want in onze kapitalistische maatschappij is zwaait enkel het neoliberalisme de plak), op de Chinezen, die hun fabrieken hier neerpoten en het geld terug naar China laten stromen in plaats van duurzame investeringen te doen. En in het Oude Europa, komen de jongeren massaal op straat, om te protesteren tegen bezuinigingen , omdat ze jaren gestudeerd hebben en geen job vinden (en zich voor veel werk ook te goed voelen me dunkt) maar als je hier eens bekijkt, hier is zoveel nood aan opgeleide mensen, zoveel werk te verrichten, dat ook op een niet-neokoloniale manier kan gebeuren, maar in een wederzijds samenwerkingsverband. Want de Burkinabé kunnen zich uitstekend débrouilleren, waar wij niets zijn zonder onze hulpmiddelen houden zij zich staande met amper iets. Maar het is niet puur een Afrikaanse slachtofferrol geloof ik, er zijn ook inherente fouten zoals het gebrek aan efficiëntie en creativiteit soms en het allesophetgemakske-ageren ( hoe kan dat ook anders met seizoenen van extreme droogte en regen) , maar zelfs dat weegt niet, dat weegt absoluut niet op tegen de onrechtvaardigheid van het wereldsysteem dat in stand gehouden wordt doorr mensen die vele jaren achter universiteitsbanken gesleten hebben en zichzelf in zekere mate geeduceerd voelen.

Ik wil terugkomen. Niet enkel om mezelf te redden uit onze maaiende, vloekende, dwingende postmoderne samenleving maar omdat het een plicht is, omdat we het verschuldigd zijn, niet omwille van het koloniale verleden maar omdat we 50 jaar na de dekolonisatie deze gruwelijke ongelijkheid nog altijd in stand hielden.

ouagadougou

soms is overmorgen meer van gisteren en vandaag
je strompelt op, wrijft richting douche de prut uit je ogen, hijst je in een bundel kleren
en tuurt naar het pruttelende koffiemachien
maar heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel soms is overmorgen : ouagadougou
en dat is toch wel verschrikkelijk plezierig !

noordzee

het lukt niet. opnieuw. overgegeven aan de golven
tot de dag afgelopen is. eigenlijk al moe, voor hij begon.
klots klots in de kop.
nog even dan,
probeer wel morgen .overnieuw
maar nu niet nu lukt het niet. dat ziet ge toch. er zitten geen volzinnen
meer klaar net als het meer hakkelen
dan spreken is, meer schuifelen dan stappen,
in feite : meer weken dan zijn.
Wat scheelt er eigenlijk met u? vraagt de zeester maar de schelp klapt alweer dicht.
ze zit alweer diep de troebele mist in, verzonken in een eigen soort van rusteloze noordzeeslaap
kijkt rondomrond , zo moerassig dit landschap

en ook, desolaat

hoor !
enkel
de wind oogst hier wanhopig storm na storm
Niets ! Niets !

hallo ik kom terug schrijven. vandaag heb ik een koekoeksklok mee gekocht.
mee gekocht betekent dat ik ze gekozen heb maar dat ze geen lawaai maakt
in mijn huis. toch kan ik er af en toe naar kijken. omdat ze hangt in een huis
waar ik ook vaak ben. we hebben ook veel kaders om het huis op te smukken gekocht vandaag . zware ebbenhouten kaders met een puzzel waar teddyberen op staan. die puzzel zal met 99 procent zekerheid verdwijnen
in een witte vuilniszak van de stad mechelen. daarnet belden de kinderen aan voor wafels
maar we hebben gisteren al wafels gekocht ! ik heb die wafels niet gekocht gisteren. maar ik mag er wel af en toe naar kijken.
nu wil ik graag naar gent gaan maar ik heb te veel getreuzeld. dus het gaat niet meer.

gedichtendag

Vandaag schrijf ik een gedicht omdat het gedichtendag is
het gedicht heet gedichtendag.

gedichtendag

het vriest de stenen uit de grond
maar in het bos zag ik hoe de lente al lonkt
want de duiven zijn terug aan het poepen
en de protserige kerstverlichting in de grote blokken aan de Nieuwe Wandeling is eindelijk gestopt met aan en uit te floepen
nu is het nacht. morgen heeft koenraad toets. hij is niet bang, de prehistorie is al lang.
geleden
oh ! en het was dan ook nog eens gedichtendag vandaag !

stout !

katrijn is ambetant. hare kop doet lelijk zeer. hersenplaten botsen tegen mekaar. de werkvloer beeft. mark is nu ook ambetant want katrijn werkt haar negatieve gevoelens steevast uit op haar naaste omgeving en op de mensen die ze het liefst ziet. dat geldt nu wel niet voor mark. die heeft gewoon pech dat hij aan de andere kant van haar bureau zit. rikketiktik. op een eiland is ontsnappen bijna onmogelijk. de postmoderne wereld is trouwens ook niet plezant, zu. niemand gaat op tijd slapen! en geluk dat is zoals kapitalisme : accumulatie via meerwaarde. het vermenigvuldigt zichzelf niet (nu ja, dat kan wel, maar dan zit je gelijk in een bubbel en gaat het mis) en je hebt er productiemiddelen voor nodig. productiemiddelen zijn schaars en katrijn en mark hebben er geen. of juist niet genoeg. maar da's eigenlijk hetzelfde. bovendien is niemand bereid om in hun geluk te investeren want in tijden van crisis steken beleggers hun vermogen liever in risicoloze zaken zoals grond of staatsobligaties of kreukvrije dorien van het tweede die altijd inlegkruisjes draagt en nog nooit een dag verstek liet gaan. nou moe, katrijn zucht en laat een lange proletarische scheet.