(foto: Elena-Io-Aboulaissé (chef logistique et papa de Salif de mon équipe)-Sabrina-Rebecca-Cato-Saartje)17:45 hier en nu, binnen exact vijf minuten lopen de amis belges als een stel jonge, hongerige hondjes (middagmaal blijft wat vaststeken op rijst met vissekop en brood met boter en suiker/zout elke dag is nu ook niet echt van je hopsasa) naar de BeignetMadame die hier gedurende deze drie weken goede zaakjes doet. Fijn om de lokale bevolking hier wat te ondersteunen, ook de pindaverkoopsters (in kleine zakjes, voor zo'n 25 franc per stuk wat 1/4 is van 15 eurocent , ga ik niet uitrekenen nee) hebben trouwe klanten in ons gevonden. Vandaag de nationale feestdag, iedereen is het ongeveer vergeten. Het was een doodvermoeiende dag , in de ochtend oefenden we ons theater en de sporten in de Municipal, daarna ging ik met Saartje en Adama naar de stad. We zijn erheen gewandeld (deden een stukje op de ezel-taxi van een doofstomme man), heen en terug zo'n tien kilometer en ik bij aankomst was ik helemaal pompaf. Voor iemand die op kleine stompjes moet dribbelen zoals ik kan een promenade met mijn langpotige medemensen een ware uitputtingsslag zijn. Saartje en ik hebben wonderwel ongeveer dezelfde smaak wat pagnes betreft, na eventjes zoeken scoorden we een rode pagne met gele vogels en vogelkooien, ook een gele met blauwe kalkoenen in print. We lieten onze maten nemen bij de couturier , een mens wiens glimlach met witte tanden echt werkelijk van oor tot oor reikte, binnen enkele dagen mogen we de afgewerkte handgemaakte jurkjes , broek en rok komen oppikken. jippie !
(21.15)
Even een minder moment nu, iedereen is gaan slapen en ik zit met m'n koplamp nog wat te kniezen op het terras. Isa denkt vast dat ik compleet gestoord ben omdat ik zo weinig slaap (ik zie er dan ook metterdag wat mottiger uit, hopelijk verbergt het vuil/bruin mijn wallen wat). De paradox van het dagelijkse leven hier in Afrika wordt me soms wat teveel, deze realiteit was me feitelijk onbekend en ik voel een schuld wegen, schuld zonder rechtstreekse zondaar te zijn maar in het besef dat zoiets als huidskleur zo enorm veel kan uitmaken, dat blank-zijn en de betekenissen die daar instructief aan worden gelinkt, en ook wij eigenlijk die onze cultuur en manier van leven als "superieur" beschouwen, als een verbeterde vorm van beschaving, als de reddertjes in een continent dat uit het slijk moet worden gehaald.
wat is vooruitgang dan precies? zo worden, als wij, denken op die manier
hier gaat 1 op vijf kinderen dood, bij ons worden 1 op 5 volwassenen depressief
omdat ze vervreemden van elkaar, omdat het doorgedreven individualisme van mensenharten ijspegels heeft gemaakt
waarom zijn mensen zo onverschillig?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten