over kakken

Omdat zowat drie vierde van onze gesprekken hier gaan over het verloop van het toiletbezoek wijd ik even een apart stukje aan hoe kakken in Afrika nu precies in zijn werk gaat. Vooreerst dien ik te vermelden dat na twee wekenongeveer iedereen diarree heeft of geconstipeerd is. Enkele dapperen houden vol terwijl anderen bij bosjes vielen en ik denk dat op een dag iedereen zijn portie kakmiserie zal hebben gehad (En Gerechtigheid Geschiedde), behalve Adam want dat was de eerste mens en die is wat sterker dan de rest. Ikzelf hoorde al bij de eerste slachtoffers, na een paniekje in de busreis naar Bobo had ik het lumineuze idee om zes (nooit nooit noooooooit doen) anti-diarreepillen te slikken, na een volledige week verstopping verging ik het weekend daarop natuurlijk van de pijn. Kommer en kwel , na een volledige nacht op de pot bleef ik de dag erop thuis van de site, de rest van de reis schommelde ik tussen constipatie (oftewel Zij die terugkeren met een bedroefd gezicht en nee-schudden terwijl de anderen bemoedigende woorden zeggen) of diarree (Zij die verlost zijn, helaas tijdelijk).

Wat nu doen bij een diarree-aanval tijdens de nacht (ik had ze altijd 's nachts). Oftwel behoorde je tot groep 1 van goed voorbereide mensen die stevige schoenen en een zaklamp standaard langs hun muggennet hadden liggen, oftwel behoorde je tot groep 2 van personen die onder steeds groter wordende druk in de donker zachtjes vloekend op zoek moeten naar licht en schoeisel. Eens dat gevonden (hopelijk was nog niet iedereen in je kamer klaarwakker) kon je kruistocht beginnen en diende je over koffers langs deuren en slapende mensen te sluipen (handig zonder lenzen , wandelende botsauto). Buitengekomen na al dat gestuntel besef je opeens dat je nog geen mouchoirrekes hebt meegenomen. Grommend strompel je terug naar binnen (ondertussen zit er een tijdbom in je onderbuik waardoor je weer net iets minder attentie neemt op de nachtrust van de anderen) in het beste geval lag er ergens een pakje op de tafel (samen met de 3450000 spullen die op dezelfde tafel lagen) of in de keuken. In het slechtste geval kon je 20 minuten zoeken. Zozo helemaal voorbereid stap je als een heuse mijnwerker naar je put, die zich achter een muurtje bevond aan de achterkant van het terras. Onderweg kwam je steevast Isa, de gardien, nog tegen, bonsoir murmelen mag maar hoeft niet want de mens is bij nachte meestal druk in de weer met Arabische gebeden. Aangenomen aan de put word je verwelkomd door een legertje vliegen (de stank van het ding valt best mee), je zet je op je positie (konijnenhouding ongeveer) , achteraf de put even proper spoelen met water en klaar is kees. Tenzij je niet kan kakken van de constipatie natuurlijk.

Wat nu als je in het prille begin van de tocht geen schoenen of zaklamp vond, onontbeerlijke zaken om buiten te kakken? Binnen is er ook een toilet, een heuse Westerse toilet, maar aangezien de spoelknop van het ding niet werkt en het laten lopen van water om door te spoelen ongeveer als watervallen op 10m klinkt is deze optie minder aan te raden voor nachtelijk toiletbezoek, tenzij je een kei bent in sluipen en niemand weet dat jij de snodige nachtkakker was.