markt in Ledeberg

Zondag is er markt op het Ledebergplein. Dat staat zo aangeduid op een verkeersbord van de stad Gent die haar buitenwijken promoot. Rond de vleugels van de grote Engelvrouw op het kerkplein staan kraampjes in lange rijen. Twee keer drie rijen langs weerszijden. Achter het olijven-kraam en het kraam met pastelkleurige-kledij-voor-dames-op-leeftijd (we hebben tot maatje 46 madam !) staat het kraam met Brood. Voor het kraam met Brood is het een drukte van jewelste. Iedereen wil Brood van de Snor, die achter de toog van het kraam staat. Ik sta er ook, (ziet u mij? ik heb nochtans een vree schoon kleedske aan !) geperst tussen drie oude dames voor en een drummende oude heer achter. Ze hebben een soort van gesprek, zoals men wel vaker ziet op de markt; er wordt geroepen, gekeken en wat geknikt, wenkbrauwen opgetrokken, armen aangeport, van zie daar keer met zijne grote moto, hij peist zeker.. enzoverder. Hun gesprek gaat over armoede en de toekomst van de pensioenen. De meest gezette dame drukt haar sjakos tegen haar boezem en poneert vervolgens haar stelling. 'Ze moeten maar eens stoppen met geld geven aan die honger in die verre landen. Hier is 't ook armoei'. Dan draait ze zich om want het is haar beurt. Ze bestelt drie broden, een heleboel pistolets en nog wat patéekes. Als ze voorbijstapt wil ze knipogen maar ik heb al lang mijn linkse vuist in haar kwabbige kop geramd. Ze zakt in elkaar als een boule de berlin en alle verwaarloosde katten uit de buurt springen uit de vuilbakken en vreten haar helemaal op. Dat doe ik niet echt want het is morgend en ik ben nog wat te suf voor heldendaden van bedenkelijk allooi.

Nu regent het weer. Ik wil kampen bouwen onder de tafel met meneer.