Ik geloof dat ik nog het meeste houd van uw gestamel.
En nu ja ook de manier waarop ge lacht in de verte,
als de dingen in uw hoofd plots
van vorm en kleur lijken te veranderen
(tja,heb ik wel gezien uit mijn ooghoeken, maar ik doe alsof van niet)
Terwijl ik motorisch verder blijf brabbelen
koppig onschuld volhouden
vasthouden
ofschoon gij stil blijft staan, schild , niet vriend
Zo, zal het ons wel altijd vergaan.
Een weg die kruist, auto toetert.
Efkes kijken naar
de middelpuntvliedende kracht
en het splijten van atomen.
Dan ieder naar huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten