(mijn équipe, Safiatou, nieuw meisje, Gérard, Yassine, salif, Cédric, Boris, Larissa)
Eergisteren op de site een grote afwerkdag, gauw nog wat zand en steentjes over de fresque gooien, het toneeltje voor een laatste keer repeteren (het onze is een prachtige parabel over een inhalerige koninklijke bewaker en een vrouw met een dikke kip). Gisteren en vandaag waren het dan de Grote Finale, mijn energiepeil zit gevaarlijk rood te bliepen. Gisterenochtend liepen we (de ene al wat rechter dan de andere) naar de Municipal, we waren te laat (er moest in allerijl nog water worden gehaald) en de bus waar we zo'n drie keer de capaciteit kinderen in zouden stoppen draaide de zandweg al in. Ik ben niet zo tuk op bussen, in België ook niet, het hobbelt en schokt me altijd wat te hard. De ene helft van de animatoren was jury, de andere bleef bij de kinderen maar wegens gebrek aan bignome zou ik 2 dagen het allerbeste van mezelf mogen geven (en het allergefrustreerdste van mezelf mogen zien, oh god, 12 kinderen die als sprinkhanen uit een potje springen bijhouden in een reusachtig stadium is geen pretje). Na een poos was ik schor van het smeken bijna in smeekbedes vervallen. Aangekomen in het stadium RESTE CHEZ MOI !!! wachten we eerst een poosje , daarna werden de ordelijke chaos en de brandende zon de hoofdonderwerpen. Oh en de sporten, fresque, théâtre, chanson niet te vergeten natuurlijk. De kinderen amuseerden zich redelijk, maar raakten naar een poos wel gefrustreerd omdat we steeds tegen dezelfde groep moesten sporten en zij overduidelijk veel groter in sterkte en aantal waren. Toegegeven, op dat vlak ben ik ook een klein kind, mijn arme bloedjes van kindjes zo te zien verliezen was echt klote. Tegen het middaguur was de eerste dag fini (dolgelukkig) maar helaas kwam de echte hel pas daarna. De kinderen terug de juiste bus opkrijgen was echt een nachtmerrie, zeker nadat daarna iemand zijn gsm was gepikt en alle kinderen terug uit de bus moesten om te worden gefouilleerd, in de brandende middagzon. Alle blanken (ik inclusief) kweetniethoekwaad natuurlijk, de kinderen bang en sommige half verpletterd. Een kindje uit Hannes groep raakte ook zoek, iedereen liep op de tippen van zijn tenen.. Vandaag was dan al stukken stukken beter, georganiseerder, mijn kinderen kunnen zot goed hoogspringen yes yes yes en hebben zich ook duidelijk stukken beter geamuseerd dan gisteren. Thuis aangekomen helemaal plat gegaan, terwijl de anderen het dansje voor de eerste steenlegging van morgen oefenden snorde ik de namiddag door. Ik heb trouwens een vreselijke oog-hand-been-voet coordinatie en ik ken het verschil niet tussen links en rechts , dus geecoordineerde dansjes zijn niet aan mij besteed. Al laat ik natuurlijk de enige kans ooit liggen om ooit eens met een bekende choreograaf (Jan Wallyn mensen!) te dansen. In another life maby. sure. Morgenvroeg ceremonie ! Ik kijk er naar uit om eindelijk de hoogwaardigheidsbekleders te ontmoeten (ironisch) maar in wat op mijn gat zitten en rustig wat dans en muziek bekijken/beluisteren.. ok dat moet wel lukken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten