Diptiek over het lijden van de rechtvaardige

eerste luik.


Gisterenavond, want dat is al gisteren aangezien het nu , 27 minuten om precies te zijn, voorbij twaalvren is, at ik wat met X. . Het eten was niet vernoemingswaardig, het gesprek daarentegen zal me nog lang heugen.

X. is niets gelijk mij. Onze raakvlakken zijn op één hand te tellen, doch weerhoudt ons dat niet om in elkaars gezelschap te vertoeven. We hebben dikwijls onenigheid, X. en ik, dan gaat hij buitengewoon hard gillen. Gelukkig ben ik vergevingsgezind tegenover mannen met een leuke snoet.


Het is niet omdat X. anders over de wereld denkt, dat ik daarom een beter mens ben, ik bedoel, dat mijn beeld meer waar of waard is dan het zijne. Misschien zit ik er met mijn gedachten, zoals wel vaker, compleet naast.


Binnen enkele jaren zal X. een kleine dictator zijn van een land dat hij met ijzeren hand regeert en waar gesmolten kaas, ansjovis en gothics verboden zijn. Ik zal hem zien in zijn gepantserde auto met geblindeerde ruiten (ik zal hem zien omdat ik weet ook zonder hem te zien hoe hij eruit ziet , dit wordt ingewikkeld, sorry), en verder over hem schrijven. Objectief. Mijn pen gepunt met een vlijmscherp patattenschiller (voor huis-tuin-en keukenjournalistiek).

Voor X. zal het geen verschil uitmaken, hij leest mijn krant, die hij binnenkort ook zal verbieden, toch niet.


Eens per nieuwe maan zullen we samenkomen, X. en ik. We eten spaghetti zonder kaas en gaan gevoelige onderwerpen bedachtzaam uit de weg. Wat zo anders is, zo niets gelijk mij, boeit me mateloos.
Bij momenten zal ik X. troostende woorden toespreken - als hij weer eens mensen zag die open en bloot hun zwaktes durfden toegeven.


tweede luik.

Het zwakke in de mens kan mij heel erg raken. Raken als een torpedo in de spier die vanbinnen klopt, die gaat bloeden dan. Zwakte niet in de vorm van één of andere verslaving / niet-te-onderdrukken-dwang, maar de zwakte in elke dag, de kleine irrationele dingen die men doet en waarvan men hoopt dat geen mens ze ziet. Hoewel het zo goed kan doen, bevrijdend kan werken om de zwakte tonen. Daarna zijn het niet allemaal 'anderen' meer.

De zwakte is eerlijk. Ik kijk er graag naar. Als toeschouwer kijken, beschouwen, en vooral niet ingrijpen. Het leven als een schaatsbaan mensen gaan voortdurend op hun bek. Misschien moeten we daar wat minder onthutsende documentaires over maken.

Daarom is het ook, denk ik, dat een kunstenaar of een artiest mij meer kan raken dan een minister van gelijke kansen of een filantropische (klopt dit?) bankier niet perse om wie ze zijn, maar om wat te doen : wat er vanbinnen speelt, zwakte delen. Mensen die halstarrig sterk blijven, zwakte onfatsoenlijk vinden maar creperen vanbinnen vind ik geen ridders,

maar lege harnassen.


Kleine dingen dus, liefst uitgevoerd door mensen die ik niet ken die niet weten dat ik naar hen kijk, hen beschouw vanop een afstandje (ver van de smoezelige grens van het ramptoerisme) maken de grootste indruk op mij.

Moet je dan opeens beseffen dat een God zich heel de tijd in die positie bevindt. Enkel daarom zou ik een dag in zijn plaats willen zijn om te kijken, al wat onder me gebeurt te aanschouwen, en niet in te grijpen. Ik zou slingeren tussen een immense afkeer en overweldigende liefde voor de mensen. Mijn hart zou het al snel begeven en Nietzsche zou,

hij bedoelde het op een andere manier dat laat ik even achterwege

ook letterlijk gelijk krijgen.

God kan niet anders dan dood zijn, wat zouden WIJ kunnen verlangen van wat voor wezen ook dat het kan meeleven met al onze angsten, onze vurige passies, onze zwaktes die we verstoppen (maar wat verstop je voor een God?) en dat wat wij zelf sterk vinden (de manier waarop we de natuur 'onderwierpen' geeft bijvoorbeeld al reden tot spugen...) ons voortdurende zoeken naar meer en groter, verder en hoger


Als God dan al bestond hadden we Hem toch vast al uit de lucht geschoten?


Met een bommenwerper ofzo...