Vliegenier, wat is dat voor ding?
Dat is een ding dat ik af en toe gebruik, huisvrouw-op-haar-eerste-lijnvlucht. Het is niet erg functioneel, maar wel gitzwart en glimmend zoals de eerste bakelieten telefoontoestellen. Over het praktisch nut van telecommunicatiesystemen in ons dagelijks bestaan wordt niet geouwehoerd.
Gebruikt u het dan om iemand mee op te bellen, meneer de aviateur? Max Staal of Watson Watt e.a. ? .. vertel het onder geen beding aan mijn droeve man, maar radarsystemen en boordcomputers maken me subtropisch warm. Wat er dan door m'n lendenen zindert, zou je kunnen vergelijken met ;
Ik zie dat u de grondslagen van het stereotiepe huishoudelijke geklessebes volledig onder de knie hebt, mevrouw. Maar dit ding belt niemand op. Het is iets om door te kijken, met één oog. U zal niet meteen wat zien, dat is normaal. Probeert u maar.
----
En?
Niets, alles is nog zwart. Wacht, ik doe nu beter mijn best.
Een kamer. Een donkere kamer. In de kamer liggen twee mensen, ze zijn wit, met zwarte contourlijnen omrand. De mensen breken stukken van elkaar. Ze zouden beter en liever weggaan maar ze breken elkaar eerst helemaal af. Het zit zo : ze kunnen niet weggaan voordat ze alles afgebroken hebben. Daarna zoeken ze hun eigen delen zwijgend bijeen. De kamer wordt weer helemaal donker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten