het was een mooie stilte. een stilte van drie uur.
op hun hoofden ligt een dun laagje stof. de lucht is dik. zoals wollen pantoffels. ze zoeken wat ze missen. suiker bij de koffie. ze huilen droeve tranen om het gemis van suiker bij de koffie en al die andere dingen, een kast vol porseleinen tederheid.
als er een deur was opengegaan, waren ze vast opgestegen. maar er gaat geen deur open.
omdat het donderdag is bijvoorbeeld. Dat is het hele probleem, dat er geen deur opengaat.in feite zijn alle deuren op slot. er wordt gerammeld aan de sloten en uiteindelijk worden de deuren ingebeukt. alle kamers zijn leeg. hoe langer we zoeken, hoe leger ze worden.
ze kijken door vergrootglazen, de wereld is heel klein,
de wereld is echt heel klein.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten