Waar wij wonen

Onze straat is vijftien passen lang en vier stappen breed. Ze is niet keurig aangelegd, de kasseinen lijken van op een afstandje op de zanderige ondergrond gegooid. Vrouwen met hakken blijven er al kijvend in steken en met de fiets rammel je er doorheen. Onze straat kruist op het eind met een drukke weg. In die straat rijden auto’s en een tram. Tram vier slingert langs de muide en het rabot naar het Sint-Pietersstation. De voorgevel van de huis van Madame is in de drukke straat. In een nis rechtsboven een raam staat een Madonna uit plastiek. Ze is met blauwe neonverlichting omringd. Het beeld kijkt door de straat met een priemende blik. Misschien zit er een camera in, maar dat denk ik eigenlijk niet.

Alle huizen aan de rechterkant van onze straat zijn van Madame. Aan de linkerkant is een garage. Dat denkt iedereen toch. Eigenlijk is het een prachtige binnentuin, met een vijver en een parasol en bankjes. Ik gluurde er eens naar binnen maar plots schoof de automatische deur naar beneden. Ik vraag me af of iemand anders die paradijselijke tuin al heeft gezien.

Madame is heel rijk en ook heel chagrijnig. Haar stem is ontzettend schel en effectiever dan een brandweersirene. Als Madame haar mond ’s ochtends opentrekt tuimel ik uit mijn bed. Ik slaap op twee matrassen, dat is dus een heel eind. Madame loopt wel wat krom maar ze is nog steeds erg kras. Haar man heet ‘Voidre’ , hij doet alsof hij doof is. Hij knipt de haag. Hij herstelt de afvoerbuizen. Hij veegt de bladeren van het dak. Voidre is achtentachtig, wij vragen ons af of hij gelukkig is. Volgens mijn buurjongen was Madame vroeger een knappe. Dat scheelt natuurlijk.

Op de derde verdieping van het tweede huis in de straat wonen wij. Langs de ‘ten strengste verboden’ en ‘strikt onwenselijk’ bordjes in de gang naar boven is het. Het behangpapier lijkt op wortelpuree maar dan niet goed gemixte.

In de eerste kamer, aan de linkerkant woont Joeri. Joeri wordt later politieman. Hij is heel erg aardig, misschien wel een beetje te aardig voor een politieman maar dat durf ik niet luidop zeggen. Naast Joeri woont Jeroen. Jeroen houdt van planten en vis. Hij komt van aan de zee. Op onze gang ruikt het dikwijls naar planten en vis. Dat begrijp ik, dat komt door de zee. In het eerste kamertje aan de rechterkant woont Simon. Simon is mijn buurjongen. 's Ochtends brengt hij koffie . Met een stukje chocolade. En een glimlach van oor tot oor. Naast Simon woon ik. Ik slaap op twee matrassen en onder vier donsdekens. Onder mijn bed woedt een orkaan die altijd alles overhoop blaast.

Waar wij wonen, is het goed om wonen. De mensen doen niet moeilijk, ze verstaan mekaar opperbest.