Na welke zin we begonnen zoenen,
kan ik me niet meer precies herinneren.
Eigenlijk ben ik hem helemaal vergeten, die zin,
we waren bovendien al zo'n aardig eind op
weg geleuterd, voor die zoen, die ik me overigens
(o-ver-i-gens dat moet je spellen als je 't uitspreekt)
wel zonder al teveel moeite voor de geest kan halen.
Net als die anderhalve seconde dat ik nog keurig naar jou keek
en naar adem hapte,
de aanzet van een kus
als een duiker op een springplank.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten