Het was die tijd die ik me
herinnerde, niet een tijd die ik bij bewustzijn meemaakte, maar een hogere,
diepere tijd, die mezelf maar ook al hetgene in de omgeving tot een nietige
vlek herleidde, wat mij rustig maakte, en ik hoopte dat alles zou stilvallen,
het boren in de straat en het vloeien van olie in de zee. Het struikelen van
een wegenwerker over een bol kabels. vlekkerig licht. en kalmte.
Soms zit heel de wereld in mijn kop.
Ik denk aan de relativiteit van
tijd, van geluk, van ontgoocheling. relativeren is iets fascinerend, wonderlijk
en levensgevaarlijk tegelijkertijd. aan leven op zich, sommige mensen kopen een
boomhut met luxebadkamer in een beschermd oerwoud om dat terug te voelen. aan
woorden als harmonie en essentie. In hun pure vorm heb ik ze nog nooit gezien.
Wat maakt ons tot mens? dat is het liefhebben niet, want de zee heeft het zand liever en hun wederkerigheid verloopt nooit per contract. Het is belangrijk, geloof ik, dat wij elkaar begrijpen, zonder daarom dezelfde richting uit te keren, mekaar verstaan, zonder dezelfde taal te spreken. de bedoeling en betekenis komt dan vanzelf. Ik hecht aan het zwerven, maar de stad loopt mij sneller voorbij, al vind ik dat niet erg. bij mijn tijd voel ik ontreddering. kompas, dat wel cirkelt, maar het noorden kwijt is. dat heb je met wijsheid die uit geschiedenisboeken komt. Misschien ben ik zeer burgerlijk, dat kan ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten