luchthaven 1602

ik heb het benauwd
mijn adem zit ergens halverwege
het strot
stottert en stopt.
uitgerekte zwijg.

ik zwijg als kale bomen.
Mijn Russische zwijg met zware donkere wenkbrauwen
Kwam er maar een trein.
mijn ogen lopen naar de deur en houden de klink al fixerend vast.
Ik kan héél goed weglopen. Maar nu spijkeren de woorden mij aan de deur
vast. Vechtjas aantrekken. Ik heb geen zin.  Dof en stom en kijk
alsof ik haar voor het eerst zie, alsof ik haar taal niet begrijp, alsof ik hoegenaamd
geen idee heb van waar of waarom ik ben.
Dat mag niet hoor, zo mag je niet doen. Ze morrelt
aan de draad die ons bindt, die uitgerafeld is nu, rag rag fijn, en,  als ik nu omdraai :
doorgeknipt.
Kan het nog. Of. (met die O van't verschieten daarin en wat ge-ffffffff).
grimas, ten hoogste.
zo elegant mogelijk, dat wel. Hoge hakken, zuinig mondje. Dag schat heb je nog wat
doekjes, beetje gif, terug doekjes

en dan nog later : het grieven


Zo denk ik, dat hoeft allemaal niet als ik nu niet vertrek, als ik nu blijf.
Slik stotterstop door. Kijk naar haar, zak in haar blik
doorzoek : control FFFff
(naar wat? genegenheid?)
misschien
dat
het
dan