Ravenstein, 8 oktober 1921

Lieve Alice!

Wees niet boos op mij, dat ik U zoolang heb laten wachten op enig nieuws zoeteke.
Ik kon het niet vroeger doen.
Met een groote blijdschap ontvouwde ik den lang verwachten, langen brief en las met
gretige oogen en een ruim en verlicht hart al Uwe liefkoozingen, al het schoons,
tot dat ik met een angstig, bonzend hart eenige oogenblikken stilhield.

Ja, het was waarheid; ik las het goed.
mijn schatje, mijn vertrouweling was, gelijk ik reeds zolang ben, eveneens gejaagd
door een doodsangst, die mij dag en nacht beknelde.
Thans droomde ik van al Uw liefs, de mon trésor, ik voelde mij dan gelukkig
een lieveke zoet te hebbe, wien ik al mijn liefs en droefs vertellen kon en mocht.

Ik leefde iederen dag op hoop iets van mijn Liezeke te hore en te vinden.
Ja mijn Alice ik wist dat onze relaties van dien aard waren. Hoe konden wij anders vindt
U niet zoeteke.
Een enkel woord daarover in Uw brief was mij voldoende om mij alles kenbaar te maken wat op
en tegen Uw hart ligt.
Andere brieven, voor U, vlogen mij de letters uit de pen en nu Lies, ik weet het niet,
het gaat mij moeilijk. Ik moet worstelen met alles. En dan : "Brise entre nous la douce
et pure amitié". Is dat mogelijk? Parlez franchement Alice. Toen ik U briefje ontving waarin U schreef over al het zwaars dat U moest dragen en voor U zelf moest houden, wist ik wel wat of dat was.

Geloof mijn schat, Dat alles wist ik en voelde ik aankomen reeds den éérsten dag.
Was ik met U, dan zou ik U alles bloot leggen en meer zeggen dan ik op papier vermag te doen.
En wat denkt U er van, zoete Alice. Kunnen wij dat alles niet voorkomen en hoé?

Als ik Uwe lieve brieven moet missen dan zal ik weldra niet meer van deze aarde zijn.
Vos petites jolies lettes me tout une nourriture mon pauvre coeur.
Ach Lies antwoord mij spoedig U zult toch niet ophouden mijn behoeftig en dorstig hart te troosten en te lesschen.

Neen hé. Je serai privé de tout? de vos nouvelles, de vos baisses etc. Répondez sur le champ!
Wat zegt Paatje en maatje? Maken zij geen opmerkingen. Zijn mij brieven vrij?
Laten wij het dan zoo doen Lies, een dag afspreken dat U schrijven zult, en ik ook.
Om de week bijv. Zoals U dan het best kunt. Op een lieve manier. Kunt U geen brieven schrijven stuur dan een kaartje maar in het fransch hoor.

Ik laat de regeling dan aan U over. Hoe dikwijls en alles wat daarmee samenhangt moet U maar regelen. Ik zou niet graag hebben dat ons ooit een spaak door het wiel kwam, die alles kwam vernielen wat met zoon liefde en genegenheid was opgebouwd.
En gij zegt het met recht Alice. het wacht ons vroeg of laat. Zou zulk een einde maken dat we elkaar nog ooit terugzien?

Ja het kan mogelijk zijn. Wat een hartroerende harde woorden vloeien ditmaal neer. Och Alice help mij den zwaren last te dragen. Zult ge?
Zult ge me niet vergeten. Gij mijn klein lieveke.

Ik hoop dan spoedig van U te horen. Uw foto wacht ik met ongeduld. Het nederig bloemeke was mij aangenaam. Ik hoop en vertrouw op een spoedig antwoord. Het behoeft geen brief te zijn, maar vlug.
Ik wensch U een aangename nachtrust, een zalige droom.
Ontvang dan mijn teederste kusjes.
Mijn handtekening is met een kus bezegeld.

Gérard.