kamiel

het is zaterdag vandaag. kerstvakantie. veel volk in de supermarkt van het winkelcentrum. dat had hij niet verwacht. hij is een enkeling. de karretjes worden ingeladen, overvloedig, dansen in zwierige pirouettes door de rekken, ravel, Bolero. langs alle kanten door graaiende handen gevuld. om het volst, anders twee karren, één voor pa en één voor ma , of zo'n grote voor de zware pakken.
hij moet nooit om zware pakken. hij draagt een plastieken mandje om zijn arm. verstrooid. hij moet opletten, zeker nu met al die grote gezinnen die zo uitbundig achter hun boodschappen hollen. hij blijft dicht tegen de kanten. zo kan hij er altijd uit.

het gaat niet goed vandaag. hij zal thuiskomen, in de war, boos met alleen maar een pakje sigaretten en hij rookt al vier jaar niet meer. hij wil er uit. hij wil naar zijn huis. alle rekken lijken te vallen, van duizelingwekkende hoogte op hem neer. de waspoederdozen. hij wil ook haasten, zich door de schreeuwlelijke logo's wurmen, daar ..de diepvriezers.

hij moet even op adem komen. werpt een blik door het glas van de vriezer. de blik blijft kleven op feestmaaltijd. 1 persoon. 5-6 minuten in de microgolfoven. fazantenragout met tartufatapuree. gemaakt door patron bernard. (zeker niet vers maar dat staat ook op de verpakking).
net als een wit bord, een glas champagne en een kaars. een kerstbal en een pakje met een rode strik. perfect.

kamiel zal vanavond niet doodgaan. zo gaat het immers niet, het moet altijd blijven trekken. hij eet de maaltijd op die ruikt en smaakt naar pedigree. hij leest een artikel over vereenzaamde bejaarden met de feestdagen en maakt geen grap. hij staat op doet de afwas maakt zijn avondtoilet. vuurpijlen knallen de tere nieuwe nacht in, hij denkt : niet bijzonder, niet kapotgevreten door een kankerbeest, niet mensonwaardig. gelukkig, van de ouderdom. haar zilvergrijze haren opgestoken. hij heeft het altijd begrepen. oude mensen sterven. dat is niet erg.